Engelen bestaan. En ze komen uit Marokko.

We waren ‘s-ochtends op tijd vertrokken. De auto tot aan de nok toe volgestouwd, een aanhangwagentje uit de voormalige DDR meeslepend, de kinderen omringd door boekjes en allerhande speelgoed. Op naar Zuid-Frankrijk, de Ardèche. De reis verliep voorspoedig. Tot Thionville, een Franse industriestad net over de grens bij Luxemburg. We kwamen in een muurvaste file te staan, en het bord boven de snelweg vertelde ons dat er verderop de snelweg een auto in de fik stond. We stonden meer dan een uur in de snikhete zon te wachten en we waren welgeteld 10 centimeter opgeschoten. De kinderen begonnen hun geduld te verliezen (vader trouwens ook) en daarom besloten we een afrit te nemen en via landweggetjes en dorpjes om de dichtgeslibde snelweg heen te rijden.

Maar toen begon het echte probleem. Onze 12 jaar oude skoda begon het schakelen te vertikken. Alleen bij heel veel moeite kreeg ik ‘m van z’n 2 in de 3 en pas als ik de motor uit deed kreeg ik ‘m weer in z’n 1. En toen deed ie helemaal niets meer, behalve in z’n 1 door te rollen. Geïrriteerde Fransen achter ons luidden hun claxon, niet ter bemoediging overigens. Wanhopig keek ik om me heen. En wat zag mijn gestreste blik naar rechts?  Een GARAGE! Blinkend in de volle middagzon, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Met de laatste voorwaartse kracht wist ik de auto het terrein op te stuwen.

Toen ik de garage binnenliep werd ik niet opgemerkt. Een vijftal mannen van Noord-Afrikaanse origine waren  in een felle discussie verwikkeld over een of ander technisch mankement. Ik riep hard ‘bon jour’. Een 10-tal ogen keek me verbaasd aan. Een man met een buik als een skippybal liep op me af en vroeg me in rap Frans wat hij voor me kon doen. Omdat het niveau van mijn Frans sinds ik het in de 3e van het VWO heb laten vallen alleen maar verder gedaald is, probeerde ik met handen en voeten uit te leggen wat er (volgens mij) aan de hand was. De man knikte vriendelijk en propte zich meteen achter het stuur. Binnen een paar seconden wist hij het probleem en schudde triest z’n bolle gezicht. Koppeling kapot…

Ik dacht koortsachtig na. Het was al vier uur ‘s-middags. De meeste garages gaan om zes uur dicht. Een nieuwe koppeling was hoogstwaarschijnlijk niet aanwezig en moest gehaald worden. Men was al met andere auto’s bezig. Deze mannen waren van Noord-Afrikaanse afkomst en dus was de kans groot dat ze Moslim waren en aan de ramadan deden. Het laatste waar ze waarschijnlijk op zaten te wachten was een auto nog tot laat in de avond te repareren, terwijl ze moe, hongerig en dorstig waren. Die reparatie zou  in ieder geval tot morgen moeten wachten… Maar we zaten in de middle of nowhere en hoe moesten we bij een hotel terecht komen? Bovendien hadden we al iets anders geboekt, honderden kilometers verderop…

Ondanks een dozijn schietgebedjes vroeg ik de man met weinig vertrouwen of de auto misschien vandaag nog gerepareerd zou kunnen worden. Hij keek moeilijk en liep op de andere vier garage-mannen af. Opnieuw werd er heftig gediscussieerd in het Arabisch en moeilijke blikken naar onze auto geworpen. De moed zakte me verder in de schoenen. Tot de dikke man me vertelde dat hij op zoek zou gaan naar het onderdeel. Hij belde wat leveranciers af en bij het derde telefoontje was het raak. Hij zou de nieuwe koppeling meteen gaan halen en ze zouden doorwerken tot de auto gemaakt was. Waarschijnlijk zou het nog vier, vijf uur gaan duren.

Ik begon weer hoop te krijgen. Maar toen was het nog de vraag hoeveel deze grap zou gaan kosten. Ik was me er heel goed van bewust dat, mochten ze dit willen, ze ons gi-gan-tisch zouden kunnen afzetten. We konden letterlijk en figuurlijk geen kant op. De baas maakte een snelle berekening en kwam op een bedrag van 500 euro. Daar ik nog minder verstand heb van auto’s dan van de Franse taal overlegde ik even met Linda (alsof we een alternatief hadden…). We gingen er mee akkoord. (achteraf heb ik van verschillende mensen gehoord dat de materiaal- plus loonkosten voor 5 uur van 2 man in Nederland ver over dit bedrag heen zouden komen).

Meteen gingen ze aan de slag. Ondertussen gingen wij met de kids het lelijke industrie-stadje Uckange in (met zo’n naam wordt je wel erg in de verleiding gebracht iets onaardigs over deze plaats te zeggen…). Op zoek naar ijs. Dat hadden de meiden meer dan verdiend. De foto verraadt dat de kids het lange wachten meer konden waarderen dan wij 😉

Om een heel lang verhaal uiteindelijk wat korter te maken: vijf uur later zaten wij in een perfect gerepareerde auto en werden we uitgezwaaid door een stel stralende engelen. Geboren in Marokko. Dienend in Frankrijk. Redders in nood voor la petite famille de la Hollande

One comment

  1. wilsnetselaar · augustus 22, 2012

    geweldig ,dank voor je epistel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s