God vinden in de modder

Ik ben een stadsmens. Altijd al geweest. Geboren in het centrum van Utrecht, opgegroeid in hartje Delft, gestudeerd en gewoond in Utrecht en Leiden, en nu al weer een jaartje of 11 in Amsterdam. Met veel plezier. Ik geniet intens van de diversiteit aan mensen, cultuur, het bruisende van een stad. Toch merk ik dat ik me ook steeds meer aangetrokken voel tot het platteland en de natuur. Tot de stilte, de rust.

Sinds ruim twee jaar hebben we een eigen tuin. Een ongekende luxe voor iemand die de laatste 18 jaar alleen maar in een flat of op 3-hoog heeft gewoond. Ik moet eerlijk bekennen, in het begin wist ik niet wat we met dit eigen stukje grond aanmoesten. Ik heb geen groene vingers en weinig verstand van bloemetjes of planten. En dus bleef een groot gedeelte van onze tuin de laatste twee jaar bedroevend braak liggen (zie foto hierboven).

Tot afgelopen Zaterdag. Linda en ik hebben van ‘s-ochtends tot ‘s-avonds gewied, geploegd en gewoeld. En ik vond het heerlijk. Ik was als stadsmens bijna vergeten hoe lekker het is met  je handen in de aarde te wroeten. Het zand, de klei en grond te voelen. Slakjes en wormen tegen te komen. Te zien hoe mooi ‘onkruid’ als een brandnetel of paardenbloem eigenlijk in elkaar zit.

Het klinkt misschien vaag en ‘prinses-Irene-die-bomen-knuffelt-achtig’, maar door zo in de tuin en met de natuur bezig te zijn ervoer ik weer iets van God. Ik zag opnieuw hoe mooi Zijn schepping is. Hoe bijzonder het is dat alles maar groeit en bloeit. En terwijl ik zo met m’n handen in de aarde wroette, bekroop me opeens de volgende gedachte: “Zou het kunnen dat nog veel meer mensen in God geloven en naar een kerk gaan in meer agrarische landen (in Afrika en Zuid-Amerika) en streken (zoals de Bible belt) dan in verstedelijkte gebieden (als de Randstad), omdat ze daar God’s boek van de natuur nog veel meer te lezen krijgen?”.

Natuurlijk moet je de natuur niet romantiseren en kan ze soms grillig en wreed zijn. Vraag een visser die een zeestorm overleeft, of een boer die bijna kapot gaat aan droogte of insecten. Toch denk ik dat ons gebrek aan contact met de natuur in het Westen een een belangrijke oorzaak zou kunnen zijn van secularisatie.

Zei kerkvader Augustinus immers niet al dat de wereld om ons heen een boek is waaruit we iets kunnen leren over God? Er zijn, zo legt hij uit, twee boeken waaruit men over God kan leren. Aan de ene kant is er de Bijbel, waaruit men het kan horen over God (de meeste mensen lazen de Bijbelboeken niet zelf, maar luisterden naar iemand die ze voorlas). Aan de andere kant is er de natuur, waarin iedereen iets van God kan zien.

En zegt Psalm 19 niet ook:

De hemelen vertellen over Gods grote eer en de wijde luchten spreken over Zijn scheppend werk. De dag vertelt het aan de dag en de nacht geeft zijn kennis door aan de nacht. Het is duidelijk dat dat geen echte woorden zijn; het is immers niet te horen. Toch spreekt de hele schepping over God; die ‘taal’ hoort men over de hele wereld.

Dus? Ik heb besloten weer eens wat vaker het Boek van de Natuur te gaan lezen. Door in de tuin bezig te zijn, in de prachtige Kennemerduinen of het Amsterdamse bos te gaan wandelen of tijdens een onbewolkte nacht naar de sterrenhemel te turen.

En jij?

4 comments

  1. Gerrit-Jan · juni 4, 2012

    Hoi Martijn! Go for it. Erg goed om je in het groen te begeven. Wij waren afgelopen weekend sinds lange tijd (1,5 jaar) weer in de stad (Brisbane). Het was leuk, voor eventjes. Wij genieten van het groen, de planten, het water, de modder, de regen, de groenten en kruiden in de tuin. Sinaasappels in de boom. Passievruchten hebben we nu in onze tuin. Ik geef toe, als de mieren en kakkerlakken overal in je huis zitten vraag je je af of het leuk is. Maar in the end: ik zou niet willen ruilen. Check http://www.topinzicht.wordpress.com
    Gerrit-Jan

  2. martijnrutgers · juni 4, 2012

    Gerrit-Jan, goed van je te horen! Ik heb wat op jullie website rondgekeken en gelezen en werd best wel een beetje jaloers! Wat een prachtige plek met een overweldigende schoonheid aan natuur!!! Wat moeten de kids daar ook genieten, zeg. En wat betreft de mieren, kakkerlakken en slangen… ach, ook dat zijn God’s schepselen, toch? 😉 Hartelijke groet!

  3. Rob Haster · juni 16, 2012

    Het mooie is, dat we allemaal deel uitmaken van het onuitsprekelijke geheel van schepping. Gods vingerafdrukken staan op ons en op wat ons in de natuur omringt. Een open blik schept waardering, waardering schept stilte en stilte schept ontmoeting…. Sprekend Hem. (Lees ook: http://ontginner.wordpress.com/2012/06/05/sprekend/ ;>)

  4. Beppie Onstenk · augustus 26, 2012

    Met de voetjes in de modder met zijn voetjes op het gras
    Zoekt het daar naar paardebloempjes ,lopend al door een grote plas
    zoekend… door de weidevelden naar de distel prikkeboom
    Wandeld hij verder door de klei en modder door regenwater grote plas
    Kijk… daar groeit de korenbloem , fluitekruid en de margriet
    Op zijn tenen , steentjes zoekend tussen het fijne schone riet
    En zijn voetjes blijven lopen tussen al dat lage gras
    Tot hij aankomt bij een grote waterplas
    Stampend met zijn kleine voetjes draaiend in het rond
    Valt hij heerlijk speterrent zo maar op zijn kont
    Als hij naar beneden daald waar hij pruimen zoekt zo heerlijk
    speelt hij verder in het zand… viese voetjes viese hand
    Maar zijn wandeling gaat voort heerlijk rustig ongestoord

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s